دردهـــای دل من

شاهین شیطانی ، آماده دوزخ باش!

آدم بزرگ — Sat, 12 May 2012 22:21:41 GMT

باز هم شاهد توهین های بی شرمانه ی یکی از حرامزاده های خود فروخته ، به ائمه ی معصومین ( سلام الله علیها ) بودیم . امامانی که در حقانیت و پاکی و عظمتشون همین بس که کینه و بغضشون هنــــوز هم بعد از 1400 سال در دل مستکبرین و ظالمان جهان و دشمنان بشریت وجود دارد و این داغ بر دل این ملعونین تا ابد جاوید و ماندگار خواهد ماند . و امامانی که در دل خوبان و مظلومان عالم و هر کس که ذره ای از انسانیت و عاطفه و راستی و نیکی بویی برده باشه ، تا ابد آتش عشق و محبتشون فروزان است . و این نشانه زنده بودن و پویایی اسلام است که در حال حاضر هم دوستان و دشمنانی سر سخت دارد . آیا تا بحال شنیدید کسی به حضرت نوح (علی نبینا و اله و علیه السلام) توهین کند؟! خب جواب منفی است . به این دلیل که از این پیامبر بزرگ و گرانقدر خدا دینی بجای نمانده است که ظالمان جهان از آن دین بترسند . و همچنین آئین زرتشت و کنفسیوس و ... برای ظالمان و مستکبران جهان هیـــچ تهدیدی محسوب نمی شوند! لذا نه تنها به این آئین ها توهین نمی شود بلکه غرب سعی در ترویج اینها هم دارد...
حال در شرایطی که همه ی فطرت های پاک از شیعه و سنی گرفته تا یهودی و مسیحی به عظمت و بزرگی و نیکی ائمه ی معصومین (ع) معترفتند ، به نظر شما آیا ملعون تر و پست تر از کسی که به این ذوات مقدسه توهین کند موجودی هست ؟

***

فقط یک موضوعی اینجا برای من قابل فهم نیست؟
اینکه: چرا بعضی از ما قصد داریم اسلام رو یک دین کاملا گوگولی و مهربون نشون بدیم که هیچگونه خشم و خشونتی در اون وجود نداره؟
حکم خدا برای توهین به معصومین معلوم و واضح است: ساب النبی او احد الائمة علیهم السلام یقتل و لو من غیر اذن الامام ...( لمعة دمشقیة ، کتاب حدود ، قذف)
کسی که به پیامبر یا یکی از ائمه توهین کند یا درباره ایشان الفاظ رکیک بکار ببرد کشته می شود ولو بدون اذن حاکم ( نیازی به حکم محکمه نیست)
پس چرا ما گاهی حس میکنیم از پیامبر که لقبش "نبی الرحمة" بود و از علی (ع) مهربان تر و رئوف تر و خداشناس تر هستیم؟ علی اگر شب برای ایتام غذا می برد و مهربان ترین فرد به یتیمان و بیچارگان بود ، در جنگ با مشرکان سرها رو یکی یکی از لب تیغ می گذروند .
ما نباید انسان های تک بعدی بار بیایم . در آیه 54 سوره مائده در صفات مومنان می فرماید : «اذله عَلَی المُؤمِنینَ أعِزَّه عَلَی الکافِرینَ ... لا یُخافُونَ لَومَه لائِمٍ » آنها در برابر مؤمنان خاضع و مهربان، و در برابر دشمنان و ستمکاران، سرسخت، انعطاف ناپذیر و پر قدرتند !... و (نکته مهم اینکه :) در راه انجام فرمان خدا و دفاع از حق، از ملامت هیچ ملامت کننده اى نمى هراسند و جنگ روانى، در آنان ، که از مؤمنین واقعى هستند ، اثرى ندارد.
ما خوفی نداریم از اینکه در برابر این حکم بی بی سی چی میگه یا خارجی ها به ما میگن ضدحقوق بشر یا هر چرت و پرت دیگری. ما باید عقائد حقیقی و صحیح خودمون را با صدای بلند فریاد بزنیم ، زیرا ایمان داریم که عمل به این قوانین تنها راه رسیدن به سعادت و خوشبختی است .

***

این صدای خشم و نفرت مردم ایران اسلامی است از عمل ننگین و پلید شاهین نجفی
حرامزاده ای که با توهین به ائمه اطهار قبر خودش رو با دستان نجس خودش کند .
ما امروز پای دینمان محکم و استوار ایستاده ایم و اجازه نخواهیم داد دوباره ماجراهای کربلا و مدینه تکرار شود ...
شاهین نجفی ، مطمئن باش که نیروهای حفاظتی و پلیس آلمان هم هرگز نمی تواند جلوی شعله های خشم این ملت را بگیرد . هرجا هستی ، دیگر حتی یک لحظه آرام نخواهی داشت . خودت هم خوب می دانی که ما جایی سر می رسیم که فکرش را هم نخواهی کرد . تا فرا رسیدن آن لحظه ی نزدیک ، از ترس به خود بلرز ...

حسن آقا

آدم بزرگ — Tue, 01 May 2012 21:20:00 GMT

سلام علیکم
1- به مناسبت روز معلم
دلنوشتی را تقدیم می کنم که معلمی که خیلی به گردنم حق دارد ، خیلی بیشتر از یک معلم ...
اینها فقط قسمت کوچکی است از ناگفته هایی که خیلی وقت است در قلبم مانده است ...
تقدیم به معلم و دوست عزیزم حضرت حجت الاسلام حاج حسن کردمیهن .

مشاهده تصویر در اندازه اصلی

شاید روزهای زیادی گذشته
و مو های سپید کم کم دارند روی سر و صورت تو خود نمایی می کنند .
اما تازه بارور شده اند
بذرهای عشق و معرفت که در دل کودک ِ دیروز پاشیدی .
امروز روزیست که نهال های تلاش تو
که با اشک چشم و خون دل آبیاری شان کردی
شکوفه داده اند ...
و تو امروز
همچو باغبانی که لبخند رضایت به لب دارد
در باغ قدم می زنی
و زیر لب خدا را شکر می کنی که تلاشت ثمر داده است ...

***

اما آن کودک دیروز
هر چقدر هم بقیه خیال کنند آدم بزرگی شده است
باز هم به تو که می رسد
دوست دارد برایت کودکی کند .
از یاد نخواهد برد روزهایی که او را
از شلوغی های این شهر سیاه
به دیاری امن رهنمون شدی
و مزه عشق و زندگی ناب را به او چشاندی .

***

چگونه تو را از یاد ببرم؟!!
منی که با خنده ی تو خندیدم
با اشک تو گریستم
با تو عاشق شدم
با تو پرواز کردم ...
با توئی که هم برایم دوست بودی، هم استاد، هم پدر ...
توئی که از دین و عشق و ادب و رسم زندگی تـــــــا فیزیک و ریاضی را از تو آموختم !
توئی که آن روزهای دور
وقتی با خط کش عشق و معرفت الهی اندازه گرفتی
دریافتی :
وزن آموزگاری ِ عشق و ایمان
به کودکانی که به چشم خیلی ها بی ارزش بودند
خیلی بیشتر از ریاست و مدیریت و پشت میز نشینی و غیره و غیره است .
توئی که مثل کاتالیزور
بند سیاهی و روزمرگی این شهر را
از دست و پایم گشودی
و دستهای خسته مرا
در دست های امام مهربانی ها گذاشتی ...

***

بهتر است بس کنم ...
حرفهایی از جنس محبت
که سالها در دل مانده است را
نمی شود به یکباره گفت ...
می دانم این حرفها
از وظیفه قدردانی من ذره ای نمی کاهد
و می دانم تو هم به این حرفها راضی نیستی ...
پس فقط می گویم :
دوستت دارم هم گریه ی شب های غربتم
ای که به من رسم پرواز و جهاد آموختی ...
معلم خوبم
حسن آقا جان ...

2- روز وفات حضرت ام البنین (س) نزدیک است ...
فاطمیه چه زیبا به پایان می رسد ...
سفره ی عزای مادر دست شکسته را مادر دست بریده جمع می کند ...
التماس دعا

با یاس ها ما الفتی دیرینه داریم

آدم بزرگ — Thu, 05 Apr 2012 20:47:19 GMT

1- خیال می کردم فقط آن روز ها غریب بوده ای، ای مادر غریب ها
خیال می کردم این روزها پرده های غفلت کنار رفته و زمینی ها تو را شناخته اند، ای مشهور آسمان
اما دریافتم در این عصر جاهلیت، ما با این درک ناقصمان
شبیه همان هایی هستیم که علی را در کوچه ها بی یار و یاور رها کردیم ...

***

گاهی دوست دارم از دست این آدمها در کوچه ها راه بروم و های های گریه کنم.
شب شهادت مادر سادات همسایه مان عروسی داشت
و دسته عزاداری آمد از کوچه ی ما رد شد ...
چه عزاداری غریبانه ای!
و من از حالا نگران سال آینده ام ...
که آیا مردم کشورم تشخیص خواهند داد که در تقابل جشن های نوروز و عزاداری فاطمیه کدام ارجحیت دارد؟

***

مادر جان ! نه که دلم به حال شما بسوزد که هنوز هم غریبی ، نه ...
دلم به حال این آدمها می سوزد که تو را نشناختند
که دست محبت مادرانه ی تو را روی سرشان حس نکرده اند.
ای زیبا ترین و ناب ترین مضمون عاشقانه های خداوند
چه بی کس و تنهایند آنان که مادری چون تو ندارند ...
مادر ، مادر ، مادر
سراسر وجودم لبریز از مهر مادری توست .
ای اولین حامی ولایت
راهت را ادامه خواهم داد .

پرچم فاطمیه

در کوچه ها پیچیده بوی فاطمیه
یک دم قدم بردار سوی فاطمیه
خلوت نشینان دیار یاس و سیبیم
جز سرزمین اشک هر جایی غریبم
با یاس ها ما الفتی دیرینه داریم
یک فاطمیه داغ ببین سینه داریم
مشکی ترین پرچم برای فاطمیه است
محزون ترین نوحه نوای فاطمیه است
هر غنچه یاسی بکارم نذر زهراست
زیبا ترین اشکی که دارم نذر زهراست
ما چهارده قرن است دائم در عزائیم
چهره کبود سیلی در کوچه ها ئیم
ما از اهالی دیار یار هستیم
میخی ترین خط در و دیوار هستیم
ما چهرهایی سوخته در آفتابیم
آوارگان بیت الاحزان خرابیم

در خواب دیدم یک بیابان داس و یک یاس
یاسی که حتی بر نوازش بود حساس
دیدم که دورش لشگری از خار بود
بر گرد حور اهریمنان بسیار بودند
در کعبه آمدند ابرهه با لشگر فیل
شد خشگ چشمانم به در کو پس ابابیل
بر قامت گرگان صحرا رخت دین بود
دعوا سر نصب امیر المومنین بود
سد شد شکست سیل آمد در مدینه
در شد شکسته میخ آتش زد به سینه
ابلیسان از سوره کوثر گذشتند
در روی زهرا بود و از آن در گذشتند
افتاد زیر دست و پا آیات قرآن
از پشت دستان خدا را بست شیطان
نعره کشی می کرد دستی در میانه
جولان سختی داد آنجا تازیانه

طوفان رسید و برده گل را ریشه اش مانده
او رفت اما تا ابد اندیشه اش مانده

محسن عرب خالقی

تو نیستی و ...

آدم بزرگ — Sat, 10 Mar 2012 13:51:01 GMT

تو نیستی و عید، ببخشید! عزای ما
اصلا صفا ندارد عزیزم برای ما

تو نیستی و خنده فراموشمان شده
برعکس بی تو آنقدر این اشک های ما ...

با ما که نیست ورنه همش گریه می کنیم
این شهر بسته است کمی دست وپای ما

حالا نمی شود که بیایی و با خودت
چیزی بیاوری شب عیدی برای ما

چیزی شبیه مرهمی از جنس عاشقی
چیزی شبیه تذکره ی کربلای ما

حسین رستمی

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر

آدم بزرگ — Mon, 27 Feb 2012 16:56:02 GMT

از خیلی وقت پیش می دونستم که استعدادی در غزل سرایی ندارم . یعنی گهگاهی که چیزی می گفتم و اون را با سروده های اساتید و همچنین شاعران جوان عصر حاضر مقایسه می کردم از خام بودن شعر خودم خنده ام می گرفت . به همین خاطر هیچ وقت رغبتی به منتشر کردن غزل های خودم نداشته ام .
اما چند روزی است به توصیه چند تن از دوستان از جمله استاد بزرگوار آقای محمد کاظم کاظمی و دوست عزیزم آقای ح.الف (ارمیا) و همچنین آقای م.ب ، قصد دارم برای پیشرفت در غزل سرایی ، غزل هایی که سروده ام رو هرچند که ضعیف هستند به دوستان بزرگوار ارائه کنم تا با پیشنهادات و انتقاداتشون به پیشرفت بنده کمک کنند .
در همین راستا اولین غزلی رو که سرودم گذاشتم که بخونید
از همین الان شرمنده ام که وقتتون رو می گیرم . پیشاپیش از نقدهای سختگیرانه شما متشکرم .
این اولین غزلم رو تقدیم میکنم به حضرت عشق ، علی ابن موسی الرضا (ع)

از "نیستی" هر چند راهی تا "شدن" نیست
این قطره اما باورش دریا شدن نیست

در ازدحام دود و نفرت – شهر و آهن
راهی به غیر بنده ی دنیا شدن نیست

اینجا همه دشمن ، همه با هم غریبه اند
اینجا دلی را آرزوی " ما " شدن نیست

ای آفتاب حُسنِ عالمتاب ، ای عشق
بی تو مرا امید به فردا شدن نیست

از بس زمین افتاده ام در راه وصلت
دیگر به زانویم توان پا شدن نیست

هر چند که بالم شکسته شد ولی باز
حق پرنده "در قفس تنها شدن" نیست

یک شب بیا با خود ببر آن کفتری را
که اهل جَلد "هرکس" و "هرجا" شدن نیست

" گنبد ، کبوتر ، پرچم و پرواز " آنجا
راهی برای شعر جز شیوا شدن نیست *

هرچند عاشق نیستم معشوق من باش
جز تو کسی شایسته ی لیلا شدن نیست
***
این غرق در مرداب را ای ناب دریاب
امروز ما را فرصت فردا شدن نیست

* این مصرع تضمینی است از غزلی از حسین منزوی

عـبـــــور

آدم بزرگ — Wed, 15 Feb 2012 20:24:25 GMT

1- هر روز از کنار هم می گذریم
نمی دانم من از کنار آنها رد می شوم یا آنها از کنار من ...
نمی دانم کدام می مانیم و کدام را باد با خود خواهد برد ...

هر روز از کنار خودم رد می شوم
از کنارخودم های دیروز
                    از کنار خودم های آن سالها
از کنار من ِ سالهای خوبی
                       من ِ سالهای پاکی
                                       از کنار من ِ دوران کودکی
                                                                من ِ دوران اخلاص

هنوز از کنار حاج همت ها رد می شوم
از کنار آنها که هنوز سرشان پائین است
آنها که وقتی از خیابان های ما می گذرند سرشان را یقه اورکت خاکی شان قایم می کنند

هر روز کمیل هایی که نمی خوانم لبخند زنان از کنارم با سرعت رد می شوند .
هر روز ندبه هایی که اصلا به فکر خواندنشان هم نمی افتم برایم افسوس می خورند ...
هر شب وقتی در خواب غفلتم نمازشب ها برایم لالایی می خوانند ، برایم دعا می کنند .

هر روز تکیده تر می شوم...
هر روز مسافران کربلا با اشک و لبخند از من خدا حافظی می کنند .
هر روز دوستانم یکی یکی در هیئت پر می گیرند و من فقط لحظه ی اوج گرفتنشان را تماشا میکنم ...

مرور کردن این دفتر سودی نخواهد داشت در حالی که پیشاپیش آینده هم از کنارم رد می شود...
وای به روزی که وقتی عزرائیل از کنارم رد میشود ، چند قدم عقب عقب برمیگردد و خوب در چهره ام نگاه می کند . انگار که آشنایی را دیده باشد ...

×××

2- امید بستم ، به سحرهای با تو بودن ...
نا امیدم نمی کنی ، می دانم ...

بازی هایی شبیه واقعیت

آدم بزرگ — Mon, 06 Feb 2012 17:49:12 GMT

1- هیچ وقت خیال هم نمی کردم انقدر سریع اتفاق بیافتد
مثل یک حادثه ی غریب ...
امروز وارد بیست و پنجمین سال زندگی دنیایی ام شدم
نگرانی گذشتن جاده عمر از این سالهای جوانی ، آرام و قرار را از دلم گرفته
نمی دانم بی مقصد به کدام سو کشیده می شوم .
می ترسم روزی که از خواب بیدار شوم دیر شده باشد .
البته اگر از خواب بیدار شوم ...

2- می بینی از یک بازی ساده ی بچگانه چه فکرهای عجیب و غریبی توی سر آدم ؟!
بازی ها همیشه بازیِ بازی نیستند ، گاهی مایه عبرتند .
گاهی شبیه سازی واقعیتند
این بار بازی داستانی ساده داشت . پرسپولیسی که چند فصل است ضعیف شده است
این فصل هم بدتر از همیشه
4 تا بازی را پشت هم به استقلال باخته
این بازی را هم داشت می باخت کــــــــه ...

×××

به نظر اینکه یک تیم بحران زده و وسط جدولی تیم صدر جدول را ، در 10 دقیقه مانده به پایان بازی ، با دو گل خورده و یک بازیکن کمتر ببرد معجـــــزه نیـست !!
چون خدا عهد کرده که : و نرید ان نمن علی الذّین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین
می دانم! می دانم!
می دانم که خدا برای بازی های بچگانه آیه نازل نمی کند!
تفسیر ها را خوانده ام، شان نزول آیه را می دانم امـّـــا ...
اما شاید گاهی بازی های بچگانه هم نمونه کوچکی از واقعیت های بزرگ باشند .

پرسپولیس در آن ده دقیقه ی نفسگیر ، به دنبال برد نبود ، دنبال خودِ گمشده ی خود بود که خیلی وقت بود دنبالش نگشته بود !
دنبال همان گمشده ای می گشت که مظلومان جهان در تکاپوی پیدا کردن آنند .
آن ذات اصیل که حس می کنند خیلی وقت است گمش کرده اند .
همان حقیقت نابی که مردم تازه بیدار شده ی جهان را از بحرین و مصر و لیبی گرفته تا قلب اروپا و آمریکا به عزت و سربلندی فرا می خواند .
شاید گزافه نباشد که بگوئیم پرسپولیس به دنبال وعده ی خدا رفت ، و وقوع وعده ی خدا حتمی است .
و استقلال باخت چون خدا غرور و تکبر را دوست ندارد .
چون خدا غیور است ، و تحقیر کردن و به سخره گرفتن آفریدگانش را تاب نمی آورد .
چون خدا هیچ تضمینی نداده که گروهی تا ابد پاینده و برقرار بماند .

×××

خدا "تختی" را دوست دارد که دست حریف کشت خورده ی خود را می گیرد
نه کسی را که برای تحقیر تماشاگرهای حریف شکست خورده دست می زند ...
خدا وعده داده که هرچقدر هم ضعیف باشی (حتی اگر در آخر جدول! ) باز هم با تلاش و توکل ، توفیق رفیقت می شود ...

پرسپولیس برد تا شاید به ما بفهماند هیچ تاجی تا ابد در صدر نمی ماند و روزی می رسد که مستضعفان تاریخ صاحبان تاج و تخت را به زیر می کشند ...
این بازی اگر برای هیچ کس هیچ درسی نداشته حداقل به مظلومی فهماند که :
فاصله ی بین پرویز سوبله چوبله و پرویز سوخته پوخته 10 دقیقه بیشتر نیست !

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

من خجالت نمی کشم !!!

آدم بزرگ — Tue, 31 Jan 2012 13:07:09 GMT

شهریِ خسته ، شهریِ بی روح
روبات انسان نما ...
خسته نشدی از این زندگی لعنتی که برای خودت درست کرده ای ؟

آقای اتو کشیده ی مثلا محترم
تا کی می خواهی به این ادا درآوردن های مسخره ادامه بدهی ؟

شهریِ تنها ، که حتی با خنده های مستانه ی شومت ، بازهم غمگین ترین آفریده ی خدایی...
قلب مهربان دهاتی ات را در کدام صرافی با این آهن سرد change کردی؟

به کدام قهقرا سقوط کرده ای که خجالت می کشی از مهربانی ، از بی ریایی ، از خاکی بودن ، از مسلمانی ؟
و من چرا باید از انسانیت خجالت بکشم ؟
نه ، من خجالت نمی کشم ...

من خجالت نمی کشم که بقول رفقا با "یه مَن ریش" وسط خیابان بستنی قیفی لیس بزنم ...
من خجالت نمی کشم که وقتی مثل امروز برف می بارد ، دهنم را مثل بچه ها باز کنم که برف توی دهنم برود ...
من خجالت نمیکشم وقتی که بچه کوچولوهای محله مشغول لی لی بازی هستند بروم همبازی آنها شوم ، و آنها مرا با انگشت به هم نشان دهند و بخندند که : این آقاهه رو نیگا !!!
من خجالت نمیکشم وقتی در خیابان به بچه هایی که بغل مادرشان هستند شکلک در بیاورم...

خجالت نمی کشم از خنده های بی ریا ...

اینها که اصلا خجالت ندارد ، اینها معنای زندگی است .
من از گناه خجالت می کشم .
از رفتار دختر بی حجاب همسایه که لابی آپارتمان را با اتاق خوابش اشتباه گرفته...
از رفتار کاسبی که حس میکند هرچقدر سر مشتری کلاه بزرگتری بگذارد سود بیشتری کرده ...
از رفتار مسئولی که با ژست مسلمانی ، حقوق مردم مسلمان مستضعف را پایمال می کند ...
من از اینها خجالت می کشم .

من هر وقت گلزار شهدا می روم از شهدا خیلی خجالت میکشم ...
من وقتی آقا با دلی پر درد می گوید : "بنده فلان مسئله را بارها به آقایان مسئول تاکید کرده ام ولی متاسفانه ... " ، خجالت می کشم .

***

شهریِ غریب
به خدا این راهی که میروی اشتباه است . بیا به اصالت پاک خودمان برگردیم .

سه شنبه 11 بهمن - ساعتی که از برف بازی برگشتم

سفر عشق

آدم بزرگ — Wed, 25 Jan 2012 18:03:00 GMT

1- سلام به دوستان
از سفری بازگشتم که دوست نداشتم بازگشتی داشته باشد...
اما حالا که برگشتم حرفهای زیادی در دل دارم . چیزهایی هم نوشته بودم که به رسم سوغات تقدیم کنم . اما راستش را بخواهید دیدم حرفهای سفر عشق حرفهایی هستند از جنس نگفتن . حرفهایی از آن جنس که آن شهید بزرگوار گفت "هرگز سر به ابتذال گفتن فرو نمی آورند" ...

حرفهایی از عظمت ، از عشق ، از نور ...
از صفا و انس حرم کاظمین با دلهای بچه های امام رضایی...
از غربت و مظلومیت ائمه سامرا ، از حرمی که گنبد و دیوار و زمینش همه از سیمان و خاک است ، و دریغ از یک کاشی کاری ساده روی دیوار حرم و دریغ از یک ضریح ...
از حس غرور و افتخاری که در حرم امیرالمومنین وجودت را فرا می گیرد ...

از سه روز پیاده روی نجف تا کربلا که مثل یک رویای شیرین گذشت . از پاهای تاول زده و خسته ی دختران و زنان و پیرمردانی که وقتی می بینی لنگان لنگان از کنارت رد می شوند از اینکه احساس خستگی کنی خجالت می کشی ...

و از کربلا که مثل مادری مهربان تو را در آغوش می گیرد . از نگاه اول به گنبد عباس ، از کبوترهای صحن علمدار ، از شبهای بین الحرمین ، از شب نشینی های کنج صحن ارباب ، از نشستن پای ضریح حبیب ، از لحظه وصل ، در آغوش کشیدن شش گوشه پسر مظلوم فاطمه ...

و اینها همه اش حرفهایی است از جنس نگفتن ، از جنس اشک ، از جنس دل ...

دیدن این طرح که یادگار سفر عشق است در اندازه اصلی

2- یک یادگاری بسیار زیبا تقدیم می کنم به دوستان . شب از قبل از راهی شدن بسوی حرم حضرت دوست ، در هیئتی که جمع دوستان مسافر کربلا دور هم جمع بودیم دوست و برادر بزرگوارمون آقا سید امیر حسینی یک غزل زیبا تقدیم به مسافران کربلا کردند که من هم به یادگار به شما تقدیم میکنم . بسیار زیبا و دلنشین است. نوش جان

دانلود یک غزل بسیار زیبا با صدای دلنشین کربلایی سید امیر حسینی

وقتی به حال این روزهای من دچار شوی

آدم بزرگ — Mon, 02 Jan 2012 17:22:54 GMT

1- وقتی به حال این روزهای من دچار شوی
تمام شعرهایی که از بر بودی یادت می رود

وقتی به حال این روزهای من دچار شوی
مخصوصا اگر مثل من بار اولت باشد
همه ی روز از خودت می پرسی "حالا چیکار باید کنم؟" ، "حالا چی میشه؟" ، "بالاخره می ریم یا ...؟" و هزار سوال و ابهام دیگر که از در و دیوار مغزت بالا و پائین می روند ...

وقتی به حال این روزهای من دچار شوی یکدفعه یاد مجالس روضه ای می افتی که در سالهای خیلی دور رفته ای و در یک لحظه همه آن تصاویر از جلو چشمت رد می شود
و با لبخند در حالی که اشک هات در چشم هات جمع شده اند ، از ته دلت می گویی :
"این یعنی اینکه ارباب اون روزا رو یادش نرفته . یعنی به ما نظر نکرده . یعنی توسل به علمدار جواب داده . یعنی رقیه کوچولو با اون چادر کوچولوی قشنگش سفارش مارو به بابا جونش کرده..."

وقتی به حال این روزهای من دچار شوی خیلی چیزهای را می فهمی .
میفهمی که :
هر چقدر هم رو سیاه باشی
حتی اگر روی دوباره پا گذاشتن به مجلس ارباب را نداری
باید دوباره بیایی
باید بیایی چون ارباب مهربان است
چون دم در مجلس روضه وقتی که سر به زیر و شرمنده میخواهی داخل شوی
ارباب خودش دست زیر چانه ات می برد
و با لبخند ملیحش می گوید: "ارفع راسک یا حُر..."

وقتی به حال این روزهای من دچار شوی
هرلحظه ترسی سراسر وجودت را فرا می گیرد که "نکنه یدفعه نشه . نکنه اتفاقی بیافته و از قافله جا بمونم" و تازه می فهمی که وقتی شاعر می گوید "بر دلم ترسم بماند آرزوی ..." یعنی چه

وقتی به حال این روزهای من دچار شوی یادت رفقایت می افتی
رفقایی که سالهای سال هر هفته با هم روضه رفتید و گریه کردید و سینه زدید
و دعا می کنی که همه همسفرت باشند
و اصلا یک حسی ته دلت می گوید: "نامردی نیست؟ این همه سال با هم گریه کردیم حالا من برم رفقیام بمونن؟"
بعد به ارباب می گویی: "آقاجونم ، برا تو که کاری نداره . کار رفیقامم ردیف کن بیان..."

و خیلی چیزهای دیگه هست که تا به حال این روزهای من دچار نشوی نمی فهمی

×××

برایت یک آرزو می کنم و از تو یک درخواست دارم :
آرزو : انشالله به حال این روزهای من دچار شوی
درخواست : حلال کنید مارو . اگر ارباب طلبید و تا اون روز که کربلای ارباب رو ببینیم زنده موندیم ، اونجا دعاتون می کنیم . شما هم دعا کنید که اگر رسیدیم اونجا دیگه برنگردیم...
یاعلی

تصویر در اندازه متوسط

تصویر در اندازه بزرگ